Spinoza’nın Arısı

arıya bal yapmayı ben öğretemem sana sevmeyi hatırlıyorum bazen duyabildiğin anları beni acıydı eskiden hatıra düşündüm tarttım biçtim o tadı anıya ben vermiştim

Yarım Necati

her şey anlamsız olduğunda -ki saf hali- yazmak istiyorum Necati beni duymayan varlığına fısıldamak ama sen işitmezsin Necati civayı kalbi tanımazsın

Kumsalda İzler

belki de isyan reddetme gücüne sahip olduğun anda kabul edebilmek hepsini reddin içindeki kabul kabulün içindeki red mi çok sevdim mesela sen izin vermiyorken dahi

Ruhun Fiyakası*

içi boşalarak sürer büyük dalgalar köpürürken su oyulur mavinin içi içimi oyarak gelir hayat ola ki bi arzum var satar fiyakasını ruhun içi

Yorgun 18

yoruldum aramaktan seni kendimde kendimi hiçbir yerde bulmaktan yoruldum yoruldum seni yormaktan duyguları duvarına yaslayamamaktan yoruldum

Buluşmalar

yeşil ağacım turuncu düşüm dert ortağım gece kuşum bir yıl döndü dört mevsim her mevsim bir yıl gibi doldu içim